Also-ran

Donald Trump

De kop is eraf. Met het eerste grote debat tussen Republikeinse kandidaten voor het Amerikaanse presidentschap is de ongetwijfeld felle strijd om de positie van allicht machtigste man – dit keer ook: vrouw – ter wereld van start gegaan. Niet minder dan tien gegadigden mochten zich van Fox presenteren. En dan was er daarnaast nog een voorprogramma met minder kansrijke kandidaten.

De tien die in Cleveland de verbale strijd met elkaar aangingen, waren diegenen die het meest succesvol worden geacht om genomineerd te worden namens de Republikeinen. Van die aanzienlijke groep lijkt Donald Trump de beste papieren te hebben. Hij is echter kansloos, voor die nominatie en al helemaal voor het presidentschap.
Voor de goede orde: mijn naam stond ooit (3 april 2008) onder een stuk in Trouw met als kop ‘Veertig zetels voor TON is niet volstrekt onmogelijk’. TON, mocht u het vergeten zijn, was het partijpolitieke initiatief van Rita Verdonk die, mocht u het vergeten zijn, ooit als zelfstandige politieke entrepreneur hoge ogen dacht te gaan gooien. Hoewel de kop boven de opiniebijdrage niet van mij kwam, was de strekking van het stuk inderdaad dat Verdonk met TON een serieuze politieke speler zou kunnen worden. ’t Is maar dat u weet hoe goed ik voorspellen kan.

Maar Trump is, zoals gezegd, kansloos. Ja, hij doet het momenteel goed in de peilingen. Dat is niet vreemd. De race is jong, vele andere kandidaten zijn niet of nauwelijks bekend of geprofileerd, en de media willen toch alvast aandacht aan de aanstaande verkiezingen besteden. Dan is Trump een kans voor open doel: flamboyant, uitgesproken, anders, controversieel. Met zo iemand weet een beetje journalist wel raad en in de peilingen, waarvan in deze fase van de strijd de resultaten boterzacht zijn, wordt vooralsnog vooral media-aandacht en naamsbekendheid gemeten. Dan wint Trump. Maar als de strijd serieus wordt en als bij journalisten, binnen de Republikeinse partij en bij het Amerikaanse kiezersvolk het vrijblijvende spel verruild wordt voor de harde knikkers, dan zal blijken dat Trump steeds minder serieus genomen wordt. En gaat hij de geschiedenis in als ach-ja-die-deed-ook-nog-mee, waarvoor een fraaie noemer is bedacht: de also-ran.